Si la France m’était conté
Een reis door een versplinterd nationalistisch landschap
Naar aanleiding van een recent congres van de Parti de la France bedacht ik dat het wel eens interessant zou zijn voor de lezers van deze blog om een actuele stand van zaken te maken over het partijpolitieke ‘rechtse’ landschap in Frankrijk. En wat blijkt, het ziet er misschien niet helemaal uit zoals wij in Vlaanderen of Nederland soms denken. Meer nog, het is eigenlijk een boeltje…
Een korte terugblik
Tot voor enkele jaren terug was de situatie zeer eenvoudig. Er was het Front National van Jean Marie Le Pen en daarbuiten was er niets noemenswaardig buiten wat marginale groepjes, die de moeite niet waard waren. Alles veranderde echter einde jaren ’90 toen de ambitieuze Bruno Megret zich gepasseerd voelde door Le Pen, en samen met een groot aantal midden kaders en zowat alle radicale en regionalistisch militanten de partij verliet om de MNR op te richten. Deze partij bleek al snel een doodgeboren kind te zijn, en Le Pen kon triomferen, maar de langzame neergang van het Front National was toen al begonnen. Ook na het vertrek van Megret ging de ruzie om de opvolging van Le Pen gewoon door, zeker toen vader Le Pen meer en meer zijn dochter Marine Le Pen naar voor begon te schuiven, en ook de politieke en ideologische lijn bokkensprongen begon te maken.
Nu in dit korts tijdsbestek kunnen we niet dieper ingaan op elke belangrijke gebeurtenis van de laatste jaren binnen de partij. Feit is wel dat het FN momenteel aan de grond zit. Zowel financieel als electoraal en organisatorisch.
Huidige situatie op het terrein
De laatste afscheuring van belang is die van de Parti de la France, een partij die opgericht werd door de Frans Vlaming Carl Lang, enige tijd voor de Europese verkiezingen van deze zomer. Dit gebeurde nadat hij en een heleboel medestanders, de facto door de clan de Pen bij het FN was buitengedreven. Bij de medestanders van Lang bevinden zich een aantal historische figuren van de partij, zowel van de katholieke vleugel als van de solidaristische vleugel van wijlen Stirbois. Carl Lang, jarenlang rechterhand van Le Pen, is de bekendste naam –iets wat in het Franse kiessysteem heel belangrijk is.
Naast deze recente afscheuring heb je natuurlijk ook nog de restanten van de MNR van Megret. Megret zelf is al enkele jaren uit de politiek gestapt en is opgevolgd door Annick Martin. Zij staan in sommige regio’s nog sterk en hebben daar ook nog enkele regionale vertegenwoordigers. Maar op nationaal vlak stelt het niets meer voor
Een derde speler is de NPD, de Nouvelle Droite Populaire. Deze partij, alhoewel ze zich voorlopig ‘beweging’ laat noemen, werd ongeveer twee jaar geleden opgericht, door oa Roland Helie, Jean Francois Touzier en ex- Alzas d’Abord kopstuk Robert Spieler. Allen kwamen uit de stal van Front National, sommige zouden sindsdien zelfs al terug richting Front National gegaan zijn. De NDP heeft een klein aantal mandatarissen kunnen aantrekken die in (meestal regionale) raden zetelen waarin ze meestal nog als FN kandidaat werden verkozen. Ook Pierre Vial, de drijvende kracht achter Terre et Peuple, is bij de NDP opgenomen in het bestuur.
Elk op zich stellen deze partijen niet zo gek veel voor. Maar het lijkt erop dat ze meer en meer beginnen samen te werken. De onderlinge contacten zijn goed, waarschijnlijk onder het motto ‘alleen samen kunnen we FN breken en dat is absoluut noodzakelijk wil er iets nieuws mogelijk zijn’. Carl Lang kreeg voor zijn kandidatuur tegen Marine Le Pen bij de jongste EU verkiezingen de openlijke steun van de NDP en de MNR en ook van verschillende individuele “namen” in het wereldje.
Op het congres van de PDF waren er vertegenwoordigers van de 2 andere partijen aanwezig. Tevens zijn er op de webstek van de PDF verwijzingen naar beide andere partijen, en hebben ze samen in Parijs al een axie gevoerd.
FN en het VB
Andere opvallende aanwezige op het congres van de PDF was Vlaams Belanger Frank Vanhecke. Maar dit is niet echt verwonderlijk, Vanhecke en Carl Lang waren en zijn oude kameraden van in de tijd dat ze beiden nog assistent waren in het EU parlement. Volgens een bron uit het Vlaams Belang zou Vanhecke ooit gezegd hebben dat Carl Lang voor hem een broer was. Wie daar minder blij mee zal zijn is vader Le Pen, zeker als je weet dat hij het geheugen van een olifant heeft en hij weinig mededogen heeft voor mensen die hem in zijn ogen verraden hebben.
Maar de vraag is maar wat er nog overblijft van de oude officieel-officieuze band tussen het FN en het Vlaams Belang. Deze band steunde, nog steeds volgens goed ingelicht bronnen,
voor een groot deel op de persoonlijk vriendschap tussen Vanhecke en Carl Lang. En zeker gezien de capriolen die Le Pen de jongste jaren heeft gepresenteerd is het logisch dat Vanhecke Lang is trouw gebleven.
Dit verandert op het moment weinig in het Europees Parlement. De laatste jaren was er zowiezo geen rechtse fractie meer, wat, nog steeds volgens onze bron, in de eerste plaats te wijten was aan de aversie van een aantal mogelijke partijen voor de figuur van Le Pen. Het FN heeft momenteel in het EP wel samenwerkingsverband met groepen zoals het Britse BNP en de Hongaarse nationalisten, maar daar is het VB niet in geïnteresseerd. Met zijn drie resterend zetels, vader en dochter Le Pen en de oudgediende Bruno Gollnisch uit Lyon, is het FN overigens al lang niet meer de groep die in dit rechtse kamp de lakens uitdeelt.
De situatie in het zuiden
We gaan nu een geografische sprong maken, en laten de dictaten en het gekonkelfoezel in de Parijse achterkamers achter ons, en keren onze blik naar het Zuiden van Frankrijk.
Eerst en vooral gaan we naar het departement van de Vaucluse, meer bepaald naar de stad Orange. Ten tijde van het politieke en electorale hoogtepunt van het Front National, ergens midden jaren negentig, veroverde de partij 4 burgemeesterssjerps in het zuiden van het land. Een van deze steden was Orange, dat veroverd werd door een oud Ordre Nouveau lid, Jacques Bompard. Het FN verloor vrij snel de drie andere steden, maar Bompard hield als enige stand en werd elke verkiezingen herverkozen, de laatste keer zelfs met een absolute meerderheid. In 2005 verliet hij echter, lees werd buiten gepest, het FN en trok naar de rechts-conservatieve Mouvement pour la France (MPF) van burggraaf Philippe de Villiers. Op dit moment is hij nog steeds lid van deze partij, maar na de teleurstellende Europese verkiezingen, en financiële moeilijkheden, lijkt Phillipe de Villiers zijn partijtje terug te willen onderbrengen in de UMP koepel van Sarkozy, wat voor Bompard natuurlijk een stap te ver is, en wat hij ook publiekelijk al verklaard heeft.
Als reaxie daarop heeft Bompard, in de aanloop naar de regionale verkiezingen van maart 2010 een nieuwe partij opgericht , la Ligue Du Sud, naar analogie met de Lega Nord in Italië. Momenteel blijft hij nog steeds lid van de MPF, maar dat lijkt slechts nog een kwestie van tijd.
Maar Bompard heeft hulp nodig wil hij in de grote Zuidfranse regio’s een kans maken, zeker met de hoge kiedrempels die er bij deze verkiezingen gelden.
En dat brengt ons bij de Identitairen van Phillipe Vardon en Fabrice Robert. Deze zijn of waren voorheen al actief binnen diverse groepen en projecten, zoals de Ligue identitaire, Jeunesses Identitaires, het Bloc Identitaire of Nissa Rebella. Deze laatste groep heeft al aan een aantal lokale verkiezingen meegedaan in hun bastion Nice. De laatste keer in 2008 slaagden ze er zelfs bijna er in om het plaatselijke FN voorbij te steken. Nu hebben Vardon en Robert besloten hun wagonnetje aan de Ligue Du Sud van Bompard aan te hangen, wat voor beiden een win-win situatie is. Vardon zelf is al aangesteld als campagnedirecteur voor het departement Alpes-Maritimes.
In het verleden waren de identiairen al betrokken bij een aantal gesprekken om meer samenwerking te bekomen tussen nationalisten. Bijna allemaal ex-FN’ers of regionalisten. Maar deze gesprekken liepen op de stichtingsvergadering al uit op een flop, volgens onze bron door het ‘arrogante gedrag van Vardon en Robert’. De Bretoen Guillemot wilde niet meedoen omdat zijn goede vriend Pierre Vial als een te mijden “vieux con” (oude zak) werd bestempeld, Spieler nam het niet dat zijn vriend Roland Helie een ‘traitre” (verader) werd geheten omdat hij zijn blad was gaan verkopen op de laatste BleuBlancRouge feest van FN. Uiteindelijk zijn alleen de groep uit Nice (rond Vardon en Robert), Alzas d’Abord (maar dan zonder Spieler), en enkele kleinere groepen en figuren verder gegaan
Kortom, geen eenheid. De jongeren verweten de ouderen er niets van gebakken te hebben. Wat ook klopt, het FN waartoe zij behoorden is een puinhoop. En de jongeren verweten de ouderen, persoonlijke postjes jagerij, wat volgens onze bronnen voor een heel groot stuk onwaar is. De ouderen verweten de jongeren vooral arrogantie en zelfoverschatting, wat, nog steeds volgens onze bron, wel klopt.
Dat deze ruzie nog steeds doorloopt kan je bijvoorbeeld al opmaken uit een recent bericht op de blog van Spieler waarin hij afrekent met de nieuwe marsrichting van de Identitairen op zoek naar respectabiliteit.
De drie blokken gewikt en gewogen
Voor wie niet meer kan volgen zullen we nog even de grote lijnen schetsen. Op het electorale vlak hebben we dus grosso modo drie grote blokken.
1) Het Front National van familie Le Pen en hun paladijnen en hofhouding, nog is verdeeld in kamp pro en contra dochter. Alhoewel, het kamp “contra” bestaat vandaag de dag binnen FN praktisch niet meer wegens ondertussen allemaal of buitengepest of vanzelf gedegouteerd afgetrapt
2) PDF en aanverwanten restjes
Vermedelijk kunnen we er van uit gaan dat het tot een samenwerkingsverband van PDF, NDP en MNR zal komen, mogelijk onder een overkoepelend naam, mogelijk enkel onder de vorm van het ondersteunen van elkaars kandidaten en het niet tegen elkaar opkomen in dezelfde regio. Ze zullen op die manier ook het Zuid-Oosten wel aan de Ligue du Sud laten.
3) De Ligue du Sud en de Identitairen
Deze strekking staal relatief sterk in sommige departementen in het zuiden waar ze volgend jaar ook zullen opkomen voor de regionale verkiezingen.
Buiten deze regio hebben de identiairen nog wat kleine antennes, oa in Parijs met Projet Apache, en de restanten van Alzas d’Abord die echter niet veel meer voorstellen en maar 1 regionale verkozene meer hebben.
Het is in elk geval zo dat beide kampen (één kamp FN, ander kamp al de anderen) speculeren op het doodbloeden van de ander. In het kamp van de anti’s is dat zelfs bijna letterlijk te nemen : men wacht op de dood van Jean Marie le Pen, ervan uitgaand dat Marine zonder haar pa nooit zal kunnen overleven.
Gebrek aan geld is natuurlijk ook een belangrijke factor. Maar één die even nijpend is voor FN als voor de kleintjes. Bompard zou als enige wel over wat middelen beschikken. Er hangt het FN ook nog een miljoenenvordering van hun financier Fernand Le Rachinel ( 7 miljoen euro om precies te zijn) boven het hoofd, naast nog andere schulden, eveneens in miljoenenhoogte, van de laatste nationale kiescampagne. Het FN slaagde er toen niet in om 5 % te behalen, waar men toch op gerekend had, en waardoor de Franse staat de verkiezinguitgaven niet terugbetaald.
De verkoop van de “Pakboot” (het prestigieuze secretariaat in Parijs) die moet dienen om uit de problemen te geraken komt maar niet in orde. Volgens sommige bronnen zou de Franse staat mogelijke kopers intimideren om te verhinderen dat het FN met de opbrengst van deze verkoop een nieuw elan zou kunnen forceren. Een eerder aangekondigde deal met Chinese investeerders ging ook al niet door. De waarde van het gebouw in de statige gemeente Saint- Cloud nabij Parijs wordt op 15 miljoen euro geschat.
De toekomst
De toekomst oogt dus somber. Met het FN is niets meer mogelijk en zonder FN? Er zitten genoeg mensen klaar om opnieuw te beginnen, maar dit kan volgens mij pas slagen als FN dood en begraven is. Als ze geen enkele zetel hadden behaald bij de laatste EU verkiezingen had dit het begin kunnen zijn, al was het maar omdat ze echt wel failliet zouden zijn geweest. Maar helaas met nog drie verkozenen zijn ze om te beginnen niet dood en beschikken via het EU parlement opnieuw over inkomende geldstromen die het hun mogelijk maakt hortend verder te blijven boeren.
Probleem in Frankrijk is dat het hele kiessysteem er draait rond de presidentsverkiezingen. Wie niet meedoet aan die verkiezingen telt in Frankrijk electoraal niet mee. Rond de naambekendheid van de presidentskandidaat wordt in het Franse systeem de totale partij opgehangen. Zonder nationale presidentskandidaat beteken je in Frankrijk als partij eigenlijk niets. Vooral regionalistisch partijen hebben daar in het verleden last van gehad. Een “kartellijst” zoals wij die kennen, waarbij de verschillende groepen hun eigenheid behouden en dus zonder uitgesproken “leider”, is in Frankrijk ondenkbaar.
Vandaar de moeilijkheid om al die kleine afscheuringen achter 1 vlag te krijgen. Allemaal, dus zowel Bompard van de Ligue du Sud , Lang van de Parti de la France, Spieler van de Nouvelle Droite Populaire als Annick Martin van de MNR willen dat, maar ter wille van de presidentsverkiezing zal uiteindelijk toch iemand als algemene kopman door allen op het schild moeten worden geheven. En wil iedereen nu dus zijn of haar positie veilig stellen.
Vandaar dat naast het besef (niet altijd maar toch meestal) van de noodzaak tot onderlinge samenwerking, tegelijkertijd ook toch nog altijd een ingebakken onderling wantrouwen blijft spelen. En een soort “natuurlijke” leider, iemand met zoveel eigen charisma en kwaliteiten dat hij of zij vanzelf door iedereen aanvaard wordt, zit er volgens mij niet echt tussen.
Wordt ongetwijfeld vervolgd
Recent Comments