Autonome Nationalisten Mechelen

Mechels burgemeester vraagt nultolerantie tegen geweld op politiemensen         
Mechels burgemeester en Open Vld-Kamerlid Bart Somers gaat bij minister van Justitie Stefaan De Clerck aandringen op
een strengere aanpak van personen die veroordeeld zijn voor geweld of bedreigingen aan de politie. Aanleiding is het toenemende fysieke en verbale geweld in zijn stad tegen het politiekorps.
Afgelopen weekend sloeg een arrestant in het commissariaat een politieman neer nadat hij bij een vorige arrestatie bedreigingen had geuit ten aanzien van dezelfde inspecteur. In september had de verdachte ook al een collega tweemaal voluit in het aangezicht getrapt bij een interventie voor een vechtpartij in een café en ook gewone burgers werden reeds het slachtoffer van de kickbokser.   ”Ik ben beschaamd dat iemand bedreigingen kan uiten en die vijf maanden later ook ten uitvoer kan brengen, dat iemand een agent kan molesteren en dat enkele maanden later nog eens kan overdoen. Zo iemand
hoort voor heel lang achter de tralies”, zegt Somers. Hij benadrukt ook dat het niet om een geïsoleerd geval gaat.
Bart Somers gaat daarom een wetgevend initiatief nemen om  bedreigingen gemakkelijker strafbaar te maken en zal De Clerck vragen om een strengere strafuitvoering voor veroordeelden voor geweld tegen politiemensen of magistraten. “Als stad breiden we de bestaande verzekering inzake arbeidsongevallen verder uit. Politiemensen en hun familie zullen ook beroep kunnen doen op een uitgebreide rechtsbijstandsverzekering zodat ze zich op de best mogelijk manier kunnen verweren
tegen mensen die hen menen te moeten bedreigen”, aldus nog Somers.

Bron: Belga

Ja, de criminelen in Mechelen gaan nu wel met een ei in hun broek rondlopen, stel je voor …  Bart is boos.  En voor de rest gaat alles goed in deze stad!  

Radio Rapaille onder de loep: interview met DJ Nederfolk

De programmatie bij Radio Rapaille blijft in de breedte groeien.  Nieuwste  loot aan de Rapaille boom is DJ Nederfolk, die zoals zijn naam het al laat vermoeden een programma heeft met de nadruk op die muziek die men omschrijft als Neo-folk.  Een verslaggever van Mechelse Autonomen ging eens polsen….

Mechelse Autonomen:  DJ Nederfolk, welkom bij de Rapaille familie. Op Wikipedia vond ik volgende omschrijving “Neofolk is een muziekgenre dat met name van post-industriële muziek afstamt. De vroege wortels van het genre liggen in de jaren ‘70 en ‘80, hoewel het genre de aanduiding pas veel later kreeg. Verwante termen zijn onder andere Apocalyptic Folk en folk noir.”  Mee eens?

Niet echt, voor mij zit de bron van alles in feite achter 1 specifiek persoon, met name Douglas Pearce, de man achter Death in June. Hij was ooit actief in de punk, om dan, met enkele anderen, te metamorfoseren in de grondlegger van iets nieuw, iets wat men later als ‘Neo-Folk’ zou aanduiden.

Om deze klank te koppelen aan iets voorgaande is moeilijk. Zelfs de naam ‘Neo-Folk’ is misschien wat misleidend.. al even duidelijk zoals ‘new-age’ en andere samengestelde termen. Men zou beter of ‘European music’ moeten spreken of dergelijke. Dat zou veel correcter zijn, daar deze klank zich leunt en steunt op de 2000 jarige geschiedenis van Europa en al hetgeen zij dan meegemaakt heeft.

Zo zijn vele ‘Neo-Folk’ liederen door en door gevoed zijn door tijdsfragmenten, historisch materiaal of verwijzingen naar de geschiedenis. DAT staat volgens mij centraal in Neo-Folk. Etnografische ‘modern-ere’ klanken. Dat is de kern zelf.

Is neo-folk ook niet ergens een veel rustiger variant van de oude new wave en cold wave?

Deels, het genre is gemakkelijk te splitsen in de zachte FOLK-ische aanpak en het andere, krachtigere Neo. Nefolk gaat van zachte gitaar ballades (zoals Dies Natalis, Waldteufel, Orplid) tot hardcore martiale klaken (zoals Boyd Rice)

Neo-folk en politiek: in linkse kringen lees je wel is dat neo-folk nauw zou aanleunen bij ‘extreem-rechts’  Is dat correct, of is het weer eens een links gebral.

Weeral deels. Men leunt zich op VEEL historische feiten, personen, en gebeurtenissen. stampgroep (om het zo te noemen). Death In June nam de Totenkopf ter logo, en veel van hun teksten gaan over een bepaald land in Europa tijdens een bepaalde tijd. Zo ook speelt de kleding bijvoorbeeld mee… Mannen in camouflage op een podium, dat doe al zinderen. Maar weer is het naar elke band zelf hoe men zijn creaties interpreteert. Politiek, muziek, liefde, emotie.. Iedere artiest heeft zijn wel of niet een achterliggende boodschap. Het feit dat Neo-Folk zeer historisch, gebiedsgebonden etnografische muziek naar voor brengt zal sommigen er toe brengen de muziek in een bepaald politiek spectrum plaatsen. Maar dat is ieder voor zich. Uit eigen ervaring weet ik dat dat wat meestal wat door de ‘breeddenkende’ maatschappij als gesloten wordt aangeduid, in feite de echte breeddenkers zijn. En de fraaie maatschappij laat zich leiden en misleiden.

Onlangs konden we in Vlaanderen de Nederlandse neo-folk groep Jupiter aan het werk zien, zijn er in de lage landen nog andere interessante groepen?

Ja, ik noem er enkelen: Volksweerbaardheid, Pathetic, Predella Avant enz enz… maar evengoed een resem totaal onbekende groepen van soms 1 persoons die vrijetijdsmuziek maakt en soms parels van klank voortbrengen. Zeer typisch aan ons wereldje. Bij een concert heb je niet alleen de muzikanten op het podium , maar steeds en alweer blijkt de helft van de zaal ook muziekkanten, artiesten en DJ’s te zijn.

Is de neo-folk scene in Nederland en Vlaanderen niet zeer beperkt, en in welke landen leeft het wel (of meer)?

Wat zijn Vlaanderen en Nederland in Europa hé. Een goed geolied logistiek centrum dat fungeert als de verkeersas van het continent. Praktisch zo ook voor concerten. Iets organiseren in bijvoorbeeld Antwerpen of Rotterdam trekt meteen vele Fransen en Duitsers aan. De zaal zal nooit leeg zijn. maar de echte ‘culturele’ kernen zijn Noord Italië en de Duitse deelstaat Sachsen. dat is het Mekka. Ons Mekka. Bands, concerten, axie .. eindeloos. Wat mij betreft mag of zou heel Europa Saksisch of Noord Italiaans moeten worden :)))

Luister je echt alleen naar dit soort muziek, of kan je ook nog genieten van andere genres?

Nee, voor mij alles aanhoorbaar. Maar te actuele commerciële klanken daar pas ik voor. Muziek moet rijpen, en vooral een voedingsbodem hebben van iets. Neem bijvoorbeeld Franse chanson, of zelfs oude disco, weliswaar de commerciële klanken van toen, maar de tijd deed het rijpen. Dat van al die oudere zaken nu maar het betere terugkomt.

Mogen we in jou programma ook andere zaken verwachten dan alleen maar wat plaatjes draaien,  voorbeeld ga je concertbesprekingen doen,  nieuwe releases bespreken, achtergrond info geven over groepen en projecten etc.

Zeer zeker wel, maar het accent blijft liggen op de muziek. Het is geen babbelprogramma. Daarom heb ik mijn achterliggende webstek www.nederfolk.com waar iedereen steeds kan gaan kijken voor achtergrondinfo. En altijd al hetgeen men hoort in mijn programma aan lied en tekst verder kan uitzoeken en zo zelfkennis opdoen. Het is voor mij zelve een avontuur naar veel nieuws, en centraal staat vo

oraan het woord DELEN.

Vertel ons eens, is er zoiets als een dresscode in dit wereldje?  Kwestie dat we op straat de neo-folkers kunnen spotten.

wij houden niet van lang haar !

Vertel ons nog eens wanneer juist we moeten luisteren?

Ieeeeeeeeeeeeeeeedere vrijdag 21u00-22u00 op de enige echte onvervalste radioprapaille.com

DJ Nederfolk, alvast bedankt en veel succes!

“Sinds de jaren zestig is er een seculariseringsproces op gang gekomen waarbij de tegenstelling gelovig-vrijzinnig langzamerhand uit het openbaar leven verdween. Deze vorm van pacificatie is een waardevolle verworvenheid. (…) Aan die rust komt nu een einde doordat moslima’s de hidjab dragen. De bron van het conflict in onze maatschappij is het publiek opdringen van deze markante godsdienstige symbolen, niet de plotse onverdraagzaamheid of islamofobie.”

Etienne Vermeersch, moraalfilosoof, in De Standaard, 12.03.2010

Morgenavond vanaf 20.00u zeker luisteren naar Dietse Dinsdag op Radio Rapaille , want oa exclusief gesprek met Koen Dillen (over zijn Sarko boek  dat bij De Morgen te koop is én aangeprezen wordt als één der beste bio’s) en Sandy Neel (over de wederopstanding van de Beest). Te beluisteren via http://www.radiorapaille.com/

Dinsdag in uitzending 58 van de Dietse Dinsdag;

* De Beest is terug, Leeuw van Vlaanderen heropent
* Filmbespreking: The Hurt Locker
* Vooruitblik NSV Demo 4 maart
* Koen Dillen over zijn biografie van Sarko bij de krant De Morgen
* Wat stemmen ze nu, oud CD- en CP’ers over de gemeenteraadsverkiezingen
* René van Gool
* Impressie van het 73e Vlaams Nationaal Zangfeest
* 2 Maart in de geschiedenis
* Natuurlijk een nieuwe prijsvraag
* De agenda tegen kwart voor 10
* Erik Verstraete
* Het Nieuws tegen 9 uur
* Beter goed gejat dan slecht geschreven met Bob Dylan

La rivoluzione è come il vento!

Italia Presente! Best of nationalist Music vol 1

Op initiatief van Identiteit door Muziek (IdM) en Radio Rapaille verscheen zopas een prachtige verzamelaar met het beste dat de Italiaanse nationalistische muziekscene te bieden heeft. De plaat bied een staalkaart met het beste van 30 jaar nationalistische muziek.

De straalschijf begint met het nummer Kampf van Janus, een typisch jaren zeventig progrock nummer, en meteen ook één der oudste nummers van de plaat. Uit dezelfde periode dateert het nummer Amici del vento (vrienden van de wind) van de gelijknamige groep. Dit nummer gaat eerder naar de folkrock. De Amici del vento waren één der grondleggers van de nationalistische en identitaire muziek. Nog zo’n historische groep zijn de Compagnia dell’anello, die hun naam ontleenden aan een boek van Tolkien. Het nummer op deze plaat ‘il domani appartiene a noi’ (morgen behoort aan ons) is zowat hun lijflied. Net zoals de oorspronkelijke versie Tomorrow Belongs To Me uit de Amerikaanse musical Cabaret begint dit nummer ingetogen om te ontploffen in de finale. De volgende drie nummers zijn harder, Verde Bianco Rosso met No ai Rossi (neen tegen de roden) is een jaren tachtig getint rocknummer (compleet met gitarist met verkeerd kapsel) dat het communisme op de korrel neemt.
Hierna gaan we voor het eerst de RAC toer op met 2 noord Italiaanse skingroepen. Peggior Amico met het nummer giornalisti terroristi (vertaling overbodig denk ik), gevolgd door het snelle en agressieve Basta van de Milanese groep ADL122 .

Claretta e Ben van 270 Bis is terug een rustiger nummer, maar vergis je niet, het is één der radicaalste nummers qua tekst en handelt over de moord op Mussolini en zijn minnares. “E io ho il cuore nero/ e tanta gente/ mi vorrebbe al cimitero/ Ma io ho il cuore nero/ e me ne frego e sputo/in faccia al mondo intero” (ik heb een zwart hart/ veel mensen zien mij liever op het kerkhof/ maar ik heb een zwart hart/ het interesseert me geen flikker en ik spuug in het gezicht van de hele wereld). Leuke anecdote: om de rechten van dit nummer vrij te krijgen moesten de samenstellers een mail naar het Italiaanse parlement sturen, zanger Marcello De Angelis zetelt vandaag de dag immers als volksvertegenwoordiger!
Het volgende nummer is één van mijn persoonlijke favorieten! Intolleranza, een Romeinse groep uit de einde jaren tachtig met het nummer come il vento. Dit nummer is al vaak gecoverd (oa door Hate for Breakfast) en is op liveconcerten een absolute meezinger! Tirannide borghese, ancora poco tempo/ la rivoluzione scoppia in un momento…/La rivoluzione è come il vento.

Daarna gaan we terug de rustige toer op met Massimo Morsello, de veel te vroeg gestorven peetvader van de Italiaanse identitaire rock. Het nummer nostri canti assasini is zowat het lijflied van de generatie militanten die de loden jaren hebben meegemaakt toen in enkele jaren tijd meer dan een dozijn nationalisten de dood vonden in confrontaties met links of met de politie. Het nummer wordt muzikaal vooral gedragen door een prachtige gitaarriedel.

Met de twee volgende groepen Londinum SPQR -fare quadrato- en Gesta Bellica – No Pasaran- gaan we terug meer de gitaargerichte RAC toer van de jaren negentig op. Maar de jaren tweeduizend komen eraan! Met een nieuwe generatie getalenteerde groepen en muzikanten. Om te beginnen de nu al mythische groep ZetaZeroAlfa, die in hun onmiskenbare stijl op het nummer Tango Core rock met tango mengen. Met een paar schitterende versnellingen in het nummer. Muzikaal één der beste nummers op deze verzamelaar. Het was voor de samenstellers vermoedelijk een hele kluif om voor deze ‘Italia Presente’ slechts 1 nummer van de groep te kiezen! Volgende nummer is Trieste 1953, een prachtig en episch nummer van de groep Ultima Frontiera over de dramatische gebeurtenissen in 1953 toen in de grensstad Triest -aan de Italiaanse en (toenmalige) Joegoslavische grens - rellen uitbraken waarbij verschillende doden vielen. Zonder twijfel het beste nummer van deze groep. Na dit nummer gaan we plotseling voor 2 minuten vol venijn met de -ondertussen gestopte- hardcore groep Hate For Breakfast. Hier geen tijd voor rustige bedenkingen, muzikale solo’s of wat meer. 2 Minuten van pure agressie met zanger Sandro die de ziel uit zijn lijf schreeuwt, roept en tiert in Fuoco della Rivolta (vuur van de revolutie). Gelukkig is er na al deze razernij zanger/songwriter Sköll met het ongelooflijk mooie en breekbare La Bellezza. In het begeleidend boekje wordt –terecht- de vergelijking gemaakt met een futuristisch gedicht uit het begin van de twintigste eeuw. Rapiscimi, sorprendimi con tutta la tua poesia/ Uccidimi ed annientami con la perfetta follia/..perche tu sei/ la Bellezza (Ontvoer me, verbaas me met heel jouw poëzie, vermoord me en vernietig me met de perfecte waanzin, want jij bent de schoonheid!).

Afsluiter van de reguliere straalschijf is de Milanese groep D.D.T. met het nummer RSI, de afkorting van de Repubblica Sociale Italiana. De productie van dit nummer klinkt misschien wat gedateerd, maar het is wel een klassieker die staat als een huis, mede door de goede ritmesectie, en vooral de pompende baslijn, die het nummer draagt. Ook dit lied is al vaak gecoverd en is een meezinger op concerten overal in Italië.

Als kers op de taart volgen daarna nog 2 marsliederen als bonustracks: con la morte a paro paro en me ne frego

De CD is een absolute aanrader, waarop eenieder zijn/haar gading zal vinden. Tevens is er een verzorgd en luxueus boekje van 12 pagina’s bij waarop alle groepen en hun nummers worden besproken. Enkel misschien jammer dat het jaartal dat het nummer uitkwam er niet bij staat. Het boekje voorziet trouwens in een interessant voorwoord van de hand van Guido Giraudo, een éminence grise van de Italiaanse alternatieve muziekscene. Hierdoor is het ook meteen mogelijk deze hele muziekscene beter te plaatsen en begrijpen. En ook de (muziek) trends door de jaren heen te volgen. Als afsluiter nog dit, alle eventuele winst van deze CD komt ten goede aan de beweging, en de mensen kennende achter dit ambitieuze project komt dat wel in orde!
Te koop via het nationalistische verzendhuis Fenris: www.fenris-postorder.com
Fenris Postorder - Postbus 84 - 2170 AB Sassenheim - Nederland

Rekening België: KBC: 735-0142057-37
ekening Nederland: IBAN: BE35735014205737 BIC: KREDBEBB VAT: NL186580757B01

Titels: 1. Janus – Kampf 2. Amici Del Vento – Amici Del Vento 3. Compagnia Dell’Anello – Il domani appartiene a noi 4. Verde Bianco Rosso - No ai rossi 5. Peggior Amico – Giornalisti terroristi 6. A.D.L. 122 - Basta 7. 270 Bis - Claretta e Ben 8. Intolleranza - Come il vento 9. Massimo Morsello - Nostri canti assassini 10. Londinium SPQR - Fare quadrato 11. Gesta Bellica – No pasaran 12. ZetaZeroAlfa – Tango Core 13. Ultima Frontiera - Trieste 1953 14. Hate For Breakfast - Fuoco della rivolta 15. Sköll - La bellezza 16. D.D.T. – R.S.I.
Bonustracks : 17. Con la morte a paro paro 18. Me ne frego
Totale speeltijd: 66.02

Vorming: De Arbeider: Heerschappij en gestalte

Dit boek van  Ernst Jünger verscheen in 1932. Twee ideologieën reikten toen naar de wereldmacht; het fascisme en het bolsjewisme. Hitler staat vlak voor zijn grote doorbraak en Stalin voert dodelijke campagnes tegen zijn tegenstanders. Het lijkt een andere wereld te worden waarbij de arbeider in een steeds technischere wereld en een geplande maatschappij, een centrale rol inneemt.

 
Ernst Jünger beschrijft in dit visionaire boek de toekomst en de heersende rol van de arbeider.

In deze indrukwekkende maar tegelijkertijd ook gevaarlijke mystiek van de arbeid ontstaat een gehele nieuwe politieke, sociale en maatschappelijke ordening. De Arbeider als ‘Herrschaft und Gestalt’. Het boek werd ten onrechte door beide opkomende politieke kampen geannexeerd, want Jünger behoorde tot geen enkele partij. Jünger was de autonome schrijver, die beroemd geworden was door zijn beschrijvingen van de oorlog van 1914-1918. Vanuit die ervaring bekeek hij de zich om hem heen veranderende wereld.

In het eerste deel beschrijft Jünger hoe men de arbeider in die tijd probeerde te begrijpen en hoe Jüngers aanzet daarvan verschilt. Het begrip ‘gestalte’ is daarbij essentieel en de toepassing daarvan op de arbeider. In het tweede deel kiest Jünger een aantal terreinen waarin hij de opkomst van de gestalte van de arbeider al meent waar te nemen, zoals in de aard van de oorlogvoering in de Eerste Wereldoorlog, de uiterlijke kenmerken van het nieuwe type mens, de veranderende omgang met techniek, de nieuwe vormen van kunst, kunstbeschouwing en media, en tenslotte in de economische sturing van de maatschappij door het arbeidsplan van een arbeidsdemocratie. Het boek is voorzien van een uitgebreide inleiding en nawoord door de vertalers, en bevat ook essays van Jünger, waarin hij nader op zijn boek ingaat.

Dit boek kan besteld worden bij Identiteit Vzw door het sturen van een E-post.
De kostprijs bedraagt 39,95 € verzending inbegrepen!